กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 หมัดเดียวสังหารเจ้าตัวงอแง
ดวงตาคู่หนึ่งของเหลิ่งเยวี่ยประหนึ่งปกคลุมด้วยหิมะน้ำแข็งกลางเหมันตฤดู หนาวเย็นยิ่งนัก
“เจ้าป่วยหรือ?”
เมื่อครู่ยังคุยกับบิดาเจ้าอยู่มิใช่หรือ?
คุยเสร็จแล้วหรือ?
คุยเสร็จแล้วก็ไปอยู่ที่เย็น ๆ ของเจ้าเสียสิ มาหาข้าทำไม?
ให้ตายเถอะ ชนเสียจนดวงตาพร่างดาวไปหมดแล้ว!
ยิ่งเหลิ่งเยวี่ยคิดก็ยิ่งโมโห จนอยากผ่าร่างใครบางคนให้ดูเสียตรงนี้ อยากรู้เสียจริงว่าร่างกายเขาประกอบขึ้นมาอย่างไร เหตุใดตรงไหน ๆ ก็แข็งไปหมด
เย่จิ่วเฉินไม่รู้ความคิดในใจของเหลิ่งเยวี่ย เขาเพียงกุมหน้าผาก เม้มปาก ทำสีหน้าแสนคับข้องใจ
“ข้าคิดถึงเจ้า เจ้ากลับดุข้า ฮือ ๆ ๆ…”