กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 ข้าคือนางเซียนน้อย
จันทร์ลอยอยู่เหนือยอดหลิว สายลมพัดโชยผ่าน ทำให้ยอดไม้ไหวเอนไปตามลมเบา ๆ
ท้ายที่สุดเย่หลานไม่ได้พูดอะไร เพียงโบกมืออนุญาตให้เหลิ่งเยว่กำกับดูแลการลงโทษเย่โม่หานด้วยไม้เรียว แล้วปล่อยนางกลับไป
เดิมทีเย่จิ่วเฉินอยากไปส่งเหลิ่งเยว่กลับจวนแม่ทัพ แต่เย่หลานยืนกรานจะรั้งเขาไว้
ภายในวังจักรพรรดิ ขันทีน้อยนำทางเหลิ่งเยว่ไปยังประตูวัง
“คุณหนูใหญ่เหลิ่ง!”
ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังมาจากด้านหลัง เหลิ่งเยว่รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที
นางไม่อยากพูดอะไร ไม่อยากยุ่งกับอะไรทั้งนั้น แค่อยากกลับจวนไปนอน ไม่ได้หรือ?
พิสูจน์แล้วว่าไม่ได้
เย่โม่หานมีสีหน้าลึกล้ำยากหยั่งรู้ ขวางอยู่ตรงหน้าเหลิ่งเยว่