กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 หมาป่าเนรคุณจริง ๆ
ใบหน้าของเจียงซื่อยังคงไว้ซึ่งความสง่างามสูงศักดิ์และน่าเกรงขาม
“เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ขอให้เปิ่นกงตัดสินให้เจ้าหรือ?”
“เกิดจากรากเดียวกัน ไยต้องเข่นฆ่ากันเองให้รุนแรงเพียงนั้น”
เจียงซื่อกล่าวอีกครั้ง “……”
เหลิ่งเยว่แสดงสีหน้าใจกว้าง ส่วนเย่จิ่วเฉินที่อยู่ข้าง ๆ ทำได้เพียงกลั้นหัวเราะ
มีเพียงนางเท่านั้นที่พูดจาเหลวไหลได้อย่างเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการเช่นนี้
ยามนี้เหลิ่งรั่วเสวี่ยไม่รู้เลยว่าควรตอบสนองอย่างไร
การได้แต่งกับเย่โม่หาน ออกจากจวนแม่ทัพพิทักษ์แคว้น และสลัดฐานะบุตรีอนุภรรยา คือความฝันที่นางมีมาโดยตลอด
ทว่าเมื่อครู่พวกเขาพูดว่าอย่างไรนะ?