เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 เจ้าเติบโตมากับสิ่งใด
จักรพรรดินีสกุลเจียงจับจ้องเหลิ่งเยวี่ยมาตั้งแต่ครู่ก่อน ยามนี้ถูกเหลิ่งเยวี่ยมองตรง ๆ แม้นางจะอยู่ในตำแหน่งสูงส่ง ทว่าก็อดตกใจในใจไม่ได้
แววตาของเหลิ่งเยวี่ยเย็นชาเกินไป
อีกทั้งแทบจะนิ่งสงบไม่แสดงอาการ ก็คลี่คลายการบีบคั้นทีละก้าวของเหลียงเฉี่ยนได้ แถมยังสวนกลับได้อย่างงดงาม
คุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพพิทักษ์แคว้นผู้นี้ ดูจะแตกต่างจากที่นางเคยได้ยินมาไม่น้อยทีเดียว
เพียงชั่วพริบตา เจียงซื่อก็รีบถอนสายตากลับ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ไร้ช่องโหว่
“คิดไปแล้วคงเป็นเรื่องเข้าใจผิด คุณหนูเหลียง ในเมื่อคุณหนูเหลิ่งเต้นรำไม่เป็น เช่นนั้นเจ้าก็บรรเลงเพลงให้ทุกคนฟังเพียงลำพังเถิด”
“ใช่แล้ว ได้ยินมานานว่าฝีมือพิณของคุณหนูเหลียงเป็นเลิศที่สุดในต้าโจว ข้าอยากฟังให้เต็มอิ่มมานานแล้ว”
เมื่อฮ่องเต้และฮองเฮาตรัสเช่นนั้น คนด้านล่างก็รีบเอ่ยคล้อยตามทันที
เหลียงเฉี่ยนถลึงตามองเหลิ่งเยวี่ยด้วยความแค้น ครู่หนึ่งก็สะบัดแขนเสื้อแล้วหมุนตัว