เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 เป่าเป่าเจ็บปวดอยู่ในใจ
นางกำนัลนำทางเหลิ่งเยวี่ยเดินทอดน่องอยู่ในตำหนักประพาส นางไม่สนใจเลยว่าเหลียงเฉี่ยนกับเหลิ่งรั่วเสวี่ยกำลังวางแผนแก้แค้นนางอย่างไร
ไม่นานความสนใจของนางก็ถูกทิวทัศน์สองข้างทางดึงดูดไป
คลองสายหนึ่งทอดผ่านตำหนักประพาสทั้งแห่ง ภายในมีหินประหลาดและภูเขาจำลองตั้งสลับซับซ้อน ระเบียงทางเดินล้วนประดับลวดลายฉลุแกะสลัก พบเห็นสัตว์หายากและสัตว์ประหลาดได้ทั่วทุกหน มีดอกไม้เบ่งบานแข่งสีสัน เสียงนกร้องขับขานทุกแห่งหน ล้วนแสดงออกมาด้วยคำเดียว—
รวย
เหลิ่งเยวี่ยอดจุปากในใจไม่ได้
ไม่นานเหลิ่งเยวี่ยก็ถูกพาไปถึงข้างเรือสำราญที่จะใช้จัดงานเลี้ยงร้อยบุปผา
ยามนี้บรรดาสตรีจากตระกูลขุนนางทั้งเล็กใหญ่ก็มาถึงกันเกือบครบแล้ว เหลิ่งเยวี่ยเห็นแต่ไกลว่าเหลียงเฉี่ยนกำลังเดินเข้ามาโดยมีคนหลายคนรายล้อม
เหลิ่งรั่วเสวี่ยก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
พอเห็นเหลิ่งเยวี่ย แววตาของเหลิ่งรั่วเสวี่ยก็เหลือบมองนางอย่างแนบเนียน ก่อนแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เอ่ยกับเหลียงเฉี่ยนที่อยู่ข้างกาย