เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 วันสิ้นโลกไร้ขอบเขต
"ติ๊ด— ติ๊ด—"
เสียงเครื่องมือแพทย์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้องพักฟื้นอันเงียบสงบ
นอกจากเสียงนี้แล้ว ทุกอย่างรอบตัวล้วนเงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงสายลมพัดโชยและเสียงใบไม้เสียดสีกัน ลมฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นพัดผ่านปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง
ปฏิทินของปี 2065 แผ่นนั้นถูกปากกาสีแดงขีดฆ่าไปทีละวัน จนถึงก่อนวันที่ 3 กุมภาพันธ์
แสงแดดอันเจิดจ้าส่องลอดผ้าม่านโปร่งแสงที่ปลิวไสว ตกกระทบลงบนช่อดอกไม้สดสีสันสดใสตรงหัวเตียง
และส่องกระทบลงบนใบหน้าของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งสองข้างของเขาปิดสนิท นิ่งสนิทจนแทบมองไม่เห็นจังหวะการหายใจ มีเพียงฝ้าไอน้ำที่จับตัวบนหน้ากากออกซิเจนเป็นระยะเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่
เสียงดังติ๊ดขึ้นมาอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงร้องเตือนแหลมสูงจากเครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพ ร่างของผู้ป่วยบนเตียงพลันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง
เขาลืมตาโพลงขึ้นมาทันที เผยให้เห็นดวงตาสีเขียวมะกอกคู่นั้น