เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 สัมผัส
แสงสว่างภายในห้องสลัวราง ผ้าม่านสีขาวนวลปิดสนิท เหลือเพียงช่องว่างเล็กๆ ที่ยอมให้แสงอรุณยามเช้าลอดผ่านเข้ามาได้
หน้าจอทีวียังคงฉายภาพยนตร์ที่ทั้งสองคนเลือกไว้เมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมา แสงสีที่สว่างวาบสลับมืดดับสะท้อนลงบนร่างของคนสองคนที่คนหนึ่งนั่งและอีกคนนอนอยู่บนโซฟา
แผ่นไดอะแฟรมของลำโพงยังคงสั่นสะเทือนส่งเสียงออกมา ทว่ากลับถูกหมอกสีดำสนิทห่อหุ้มเอาไว้จนมิด ไม่ยอมให้เล็ดลอดเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว
หมอกสีดำค่อยๆ ลอยเลื้อยไปตามขาโซฟา ก่อนจะมุดหายเข้าไปในชายเสื้อคลุมอาบน้ำ
เหวินเหรินเฟิงนึกถึงความทรงจำบางส่วนในอดีตขึ้นมา
แต่เขาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ก้มหน้าลงเล็กน้อย จดจ้องสายตาไปที่ใบหน้าของหานหยวนจิ้งที่นอนหนุนตักเขาอยู่โดยไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย
เข็มยาวของนาฬิกาเดินดังติ๊ก... ติ๊ก... เวลาผ่านไปทีละนาที
หมอกสีดำแผ่ปกคลุมเต็มพื้นห้อง เหวินเหรินเฟิงยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิมตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับรูปปั้นอันเงียบงันที่ดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดไว้