เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 หมดสติอย่างไร้สาเหตุ
"สิบสี่ปี?" หานหยวนจิ้งนึกขึ้นมาได้ทันทีว่า เขาไม่เคยเห็นเด็กที่โตกว่านี้เลยสักคนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้
เขาเงยหน้าถาม "หลักฐานล่ะ"
เหวินเหรินเฟิงทำสีหน้าประมาณว่า 'รู้อยู่แล้วว่านายต้องถามแบบนี้' ก่อนจะวางสมุดทะเบียนประวัติเด็กกำพร้าเล่มหนาเตอะลงบนโต๊ะ
"ฉันตรวจสอบหมดทุกหน้าแล้ว ไม่มีใครอายุเกินสิบสี่ปีเลยสักคน แถมส่วนใหญ่ยังตายในวันเกิดอายุครบสิบสี่ปีของตัวเองพอดีด้วย"
-
"โอ๊ย เจ็บ!"
หยวนเสี่ยวจื้อถูกโยนเข้ามาในห้องขังที่เย็นเฉียบ หน้าผากของเขากระแทกเข้ากับมุมเตียงปูนซีเมนต์อย่างจังจนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
มือทั้งสองข้างของเขาถูกเทปกาวสองหน้ามัดไพล่หลังไว้แน่น ทำได้เพียงดิ้นขลุกขลักไปมาเหมือนหนอน
เขารีบหันขวับไปมองนอกลูกกรงเหล็ก เห็นแว่นตากันลมและหน้ากากสีดำปิดบังใบหน้าและสีหน้าของพวกกองกำลังติดอาวุธจนมิดชิด หยวนเสี่ยวจื้อจึงสัมผัสได้เพียงจิตมุ่งร้ายจากท่าทางที่พวกมันยังคงกำปืนยาวไว้แน่น