เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 89 อยู่ยงคงกระพัน
ดวงตาขุ่นมัวจ้องมองออกไปยังโลกภายนอก ตาขาวสีเทาหม่นสะท้อนภาพอันพร่าเลือน ไฝเม็ดนั้นบนคิ้วขวาก็พลอยดูซีดเซียวไร้สีสันไปด้วย
ศพของเด็กชายวัยเพียงสิบสี่ปีนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะยาว บาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอกแห้งสนิทไปนานแล้ว และถูกเช็ดทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน จนตอนนี้เหลือเพียงปากแผลซีดขาวตัดกับผิวหนังสีเขียวคล้ำ
"แปลกมาก" หานหยวนเจ้าถอดหน้ากากอนามัยและถุงมือยางออก สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน "นอกจากแผลที่เป็นสาเหตุการตายแล้ว บนตัวเขาไม่มีรอยแผลเป็นอื่นเลยแม้แต่จุดเดียว แม้แต่รอยแผลเป็นจากการฉีดวัคซีนก็ไม่มี ต่อให้ไม่ใช่คนที่มีภาวะแผลเป็นนูนง่าย ก็ไม่ควรจะเรียบเนียนขนาดนี้"
หานหยวนเจ้าผละออกจากโต๊ะยาว หยิบใบรายงานผลตรวจเลือดขึ้นมาไล่ดูข้อมูลทีละบรรทัด ซึ่งเรื่องนี้ต้องขอบคุณอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ครบครันเกินคาดของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้
ในที่สุด หานหยวนเจ้าก็เอ่ยขึ้น "เป็นไปไม่ได้ เขาเคยฉีดวัคซีนจริงๆ แถมฉีดมาหลายชนิดด้วย แต่นี่มันเหมือนกับ..."
หานหยวนจิ้ง "เหมือนกับว่าเขาไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อนเลยสักครั้ง ใช่ไหมล่ะ"