เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ความมืดยามย้อนแสงแทบจะกลืนกินทุกสีสันบนตัวของเหวินเหรินเฟิง เขานั่งยองๆ อยู่บนรูปปั้นหินขนาดใหญ่อย่างเงียบเชียบ ก้มมองผู้อำนวยการที่ล้มฟุบอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา
"ตกใจเหรอ"
เหวินเหรินเฟิงกะพริบตาช้าๆ เพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอทำให้คนกลัว ทว่าเขากลับไม่ได้ยิ้มปลอบโยนเพื่อคลี่คลายสถานการณ์เหมือนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
เขาเอียงคอเล็กน้อย "ในเมื่อยังรู้จักตกใจ แสดงว่าก็ยังรู้จักกลัวสินะ"
"คงยังกลัวตายอยู่เหมือนกันล่ะสิ"
ความชื้นในอากาศพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าอึดอัด ผู้อำนวยการแทบจะสำลักกลิ่นน้ำทะเลเข้มข้นที่อัดแน่นอยู่ในปากและจมูก ทุกลมหายใจมีเสียงฟองอากาศดังปุดๆ ปอดไม่อาจสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปได้อีก ทำได้เพียงส่งเสียงครืดคราดในลำคอ
จู่ๆ ความชื้นในอากาศก็ลดฮวบลง ผู้อำนวยการรอดตายมาได้หวุดหวิด รีบอ้าปากหอบหายใจเฮือกใหญ่
"..." เหวินเหรินเฟิงมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย และไม่แปลกใจเลยที่พบว่าจิตใจของตัวเองสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำไร้คลื่น
เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คนเดิมเหมือนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว