เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 บาดเจ็บโดยไม่ทราบสาเหตุ
บนสนามเด็กเล่นอันกว้างขวาง เด็กๆ มากมายต่างพากันยืนเบียดเสียดส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว บ้างก็แอบกระซิบกระซาบคุยเรื่องส่วนตัว บ้างก็เงยหน้าขึ้นมองชายวัยกลางคนบนเวทีสูงที่กำลังกล่าวปราศรัย
เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีท่าทางเหม่อลอย ผมเผ้ายุ่งเหยิงเนื้อตัวมอมแมม และยังเป็นคนเดียวกับที่ลากร่างของเด็กที่ตายไปแล้วคนนั้นด้วย
แต่จะเรียกว่าชายวัยกลางคนก็ดูจะไม่ถูกต้องนัก เพราะจอนผมทั้งสองข้างของเขาขาวโพลนไปหมดแล้ว ริ้วรอยตรงหางตาและปีกจมูกก็ซ้อนทับกันเป็นชั้นหนา ดูแก่ชราไม่ต่างจากคนอายุเจ็ดแปดสิบปี
"ผู้อำนวยการกำลังพูดอยู่" เขาถือไมโครโฟนไว้ในมือจนเกิดเสียงลมหายใจหนักๆ ดังแทรกเข้ามา
น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาดังผ่านไมโครโฟนออกไปยังลำโพง "วันนี้คือวันมอบของขวัญประจำเดือนตุลาคม"
สิ้นคำ ชายวัยกลางคนที่เรียกตัวเองว่าผู้อำนวยการก็ค่อยๆ ปีนลงมาจากเวทีด้วยท่าทางสั่นเทา ก่อนจะล้วงเอากล่องของขวัญที่ห่ออย่างประณีตออกมาจากกระสอบป่านที่ลากติดตัวมาด้วย
บนกล่องของขวัญสีสันสดใสมีลายการ์ตูนน่ารักพิมพ์อยู่ ทว่าในเวลาเดียวกัน... มือของผู้อำนวยการคนนั้นยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของเด็กที่เพิ่งตายไป