เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ปริศนาลูกเรือที่หายตัวไปและเสียงเพรียกจากห้วงอวกาศ
หานหยวนจิ้งสั่งการให้ปัญญาประดิษฐ์ของยานหย่งจิ้นปรับเปลี่ยนไฟเพดานทั้งหมดให้เป็นความถี่เดียวกับเมื่อครู่
ตอนนั้นเอง พวกเขาจึงพบว่ารอยทางยาวสีดินนั้นปรากฏอยู่แทบทุกซอกทุกมุมของยาน ไม่ใช่แค่บนพื้นดาดฟ้าเรือ แต่ยังรวมถึงผนัง และแม้แต่บนเพดานก็ยังมีร่องรอยหลงเหลืออยู่
มันเรียงรายหนาแน่นไปทั่วทุกหนแห่ง
รอยดินนั้นไร้สีและไร้กลิ่น จะมองเห็นได้ก็ต่อเมื่อส่องด้วยแสงไฟชนิดพิเศษเท่านั้น
"ดูท่า..." หานหยวนจิ้งหมุนไฟฉายในมือเล่นอย่างเบื่อหน่าย "บนยานลำนี้คงเลี้ยงตัวอะไรที่ไม่ใช่คนเอาไว้ด้วยสินะ"
ทั้งสองเดินแกะรอยสีดินไปเรื่อยๆ เพื่อหาเบาะแส แต่สุดท้ายก็พบว่ามันวนกลับมาที่สะพานเดินเรือ ซึ่งเป็นจุดที่มีรอยสีดินหนาแน่นที่สุด
"ยินดีต้อนรับสู่สะพานเดินเรือ" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ประตูสีเทาเย็นเยียบเลื่อนเปิดออกทั้งสองด้านโดยอัตโนมัติ
ห้วงอวกาศสีดำสนิทปรากฏแก่สายตาผ่านกระจกใสบานใหญ่