เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 พังพินาศกลางสุญญากาศ
พายุลูกนั้นราวกับมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันพัดกระหน่ำเข้ามาด้วยความเร็วกว่าหนึ่งร้อยเมตรต่อวินาที พุ่งเข้าปะทะในชั่วพริบตา จนหานหยวนจิ้งถูกแรงลมพายุอันบ้าคลั่งซัดปลิวกระเด็นออกไป
ในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพตรงหน้าหมุนคว้างฟ้าดินกลับตาลปัตร แสงดาวระยิบระยับพร่ามัวรวมกันเป็นก้อน ท่ามกลางภาพที่หมุนกลับหัวกลับหางอย่างรวดเร็ว ยานหย่งจิ้นสีเทาเย็นเยียบแวบผ่านสายตาไป
หานหยวนจิ้งหมุนเคว้งอยู่กลางอวกาศ ถูกพายุจักรวาลพัดห่างออกจากตัวยานไปไกลนับร้อยเมตร สายนิรภัยสีขาวส่งเสียงเสียดสีดังแกรกกราก จนกระทั่งยืดออกจนสุดความยาว แล้วกระตุกตึงเปรี๊ยะในพริบตา
พายุลูกนั้นหยุดสงบลงในจังหวะเดียวกัน
สมองที่มึนงงของหานหยวนจิ้งพลันได้สติขึ้นมา เขารีบตั้งหลัก อาศัยสัญชาตญาณอันเฉียบคมยื่นมือขวาออกไปคว้า ราวเหล็กแข็งกระด้างนอกตัวยานกระแทกเข้ากับฝ่ามือของเขาพอดี
จุดเชื่อมต่อประสาทบนแขนกลข้างขวาตอบสนองต่อสัญญาณการกำมือได้เร็วยิ่งกว่าเส้นประสาทของมนุษย์ มันออกแรงมหาศาลยึดราวเหล็กของยานหย่งจิ้นไว้แน่น ช่วยดึงหานหยวนจิ้งให้หลุดพ้นจากการหมุนเคว้งอันไร้ที่สิ้นสุด
พายุลูกนั้นสงบลงแล้วจริง แต่เศษซากดาวเคราะห์ที่พัดพามาด้วยยังไม่หยุดลง