เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 375 นี่ต่างหากถึงจะเรียกว่าการระดมยิงปืนใหญ่
“ฮ่าๆๆๆ! ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ว่าในสถานการณ์แบบนี้พวกเราจะยังไม่ตายกันอีก!”
แจ็กถอดหมวกเกราะออก เผยให้เห็นใบหน้าอัปลักษณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของตน ก่อนหัวเราะลั่นอย่างไม่หยุดหย่อน โดยไม่สนใจบาดแผลจำนวนมากบนร่างกายที่มีเลือดสีดำไหลทะลักออกมา ซ้ำยังเริ่มเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นอีกด้วย
ไม่ต้องถามก็รู้ บาดแผลเหล่านี้ล้วนเกิดจากการถูกอันเดดทำร้าย จนพลังงานด้านลบกัดกร่อนร่างกาย
หากเป็นคนปกติทั่วไป เกรงว่าคงเจ็บจนหมดสติไปนานแล้ว แต่การรับรู้ความเจ็บปวดของผู้เล่นถูกสมองหลักอิซาโดราลดทอนลงไปอย่างมากตั้งแต่แรก
พูดให้ถูกก็คือ พวกเขาไม่สามารถรับรู้ความเจ็บปวดได้เหมือนสิ่งมีชีวิตทั่วไป เพียงแต่รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าตนเองได้รับบาดเจ็บตรงไหน บาดแผลรุนแรงเพียงใด กระดูกหักหรืออวัยวะภายในเสียหายกันแน่
ด้วยเหตุนี้ แจ็กจึงยังสามารถลากร่างที่บาดเจ็บวิ่งหนีมาได้ไกลถึงเพียงนี้
ไม่เช่นนั้น เพียงความเจ็บปวดจากการหดตัวของกล้ามเนื้อที่ส่งผลต่อบาดแผล ประกอบกับปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาอื่นๆ อย่างการขับเหงื่อและอาการกระตุก ก็เพียงพอจะทำให้เขาไม่สามารถวิ่งได้เต็มฝีเท้า สุดท้ายย่อมถูกอันเดดไล่ตามทันและสังหารอยู่ดี
ส่วนอู๋เซิงที่อยู่ข้างๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกัน เกราะหนังเสริมแผ่นโลหะบนร่างถูกสิ่งมีชีวิตอมตะที่ไม่ทราบชนิดฉีกกระชากจนขาดรุ่งริ่ง โดยเฉพาะรอยกรงเล็บบนแผ่นหลังที่ลึกเสียจนมองเห็นกระดูกสันหลังสีขาวอยู่รางๆ