บทที่ 127: การสำรวจ

บทที่ 127: การสำรวจ

เสิ่นจือนั่งอยู่ข้างเตียง วางหอกยาวพาดบนตัก พลางอดนึกถึงท่าทางของชายร่างสูงผอมที่กำชายเสื้อไม่ได้

นิ้วมือของเขาออกแรงจนซีดขาว นั่นเป็นอาการของคนที่รู้สึกผิดอย่างหนัก

เซวียเถาขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม พลิกไปพลิกมาอยู่นานก็นอนไม่หลับ รู้สึกเหมือนใบหน้าของพวกคนนอกถิ่นยังวนเวียนอยู่ในหัว

เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมสูงกว่าเดิมเล็กน้อย พลางภาวนาในใจว่าพรุ่งนี้อย่าให้เธอต้องอยู่คนเดียวเด็ดขาด

หลินเซินอยู่ในบ้านไม้ตรงหัวมุมถนนฝั่งตะวันตกของเมือง หลังเก็บครัวเรียบร้อยก็กลับมายังที่พักของตัวเอง

เขารินน้ำเย็นใส่ชามครึ่งชามแล้วค่อยๆ ดื่ม แต่ในหัวกลับยังมีภาพที่เห็นตอนลองหยั่งเชิงพวกคนนอกถิ่นวนเวียนอยู่