บทที่ 120

บทที่ 120

นอกประตูเรือน

ชัวเหวินจีจูงมือเจินเจียงถอยหลังมาช่วงระยะหนึ่ง พลางกระซิบเบา ๆ ว่า "ดูท่าพวกเราคงต้องมีพี่น้องเพิ่มขึ้นอีกคนแล้วจริง ๆ เสียกระมัง"

"ฮึ! ท่านโหวผู้นี้ช่างเจ้าชู้หลายใจเสียจริง!" เจินเจียงพองลมแก้มป่องพลางยื่นริมฝีปากน้อย ๆ ออกมาอย่างงอน ๆ

ชัวเหวินจีเอ่ยปากปลอบโยนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "บุรุษที่มีความสามารถคนไหนเล่าที่จะไม่มีภรรยาเอกภรรยาน้อย? ฉงกวงเขามีเพียงพวกเราสามคนมาจนถึงตอนนี้ เมื่อเทียบกับคุณชายตระกูลใหญ่เหล่านั้นแล้ว นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว"

"ฮึ! เจ้าพวกไร้ค่านั่นมีคุณสมบัติอะไรมาเทียบกับท่านโหวกัน?"

เจินเจียงที่เมื่อครู่ยังพองลมอย่างแง่งอน กลับเปลี่ยนท่าทีราวกับใช้กลมายา

ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนจากความน้อยเนื้อต่ำใจกลายเป็นความภาคภูมิใจขึ้นมาทันที

ในสายตาของนาง

หยางเฟิงนั้นไร้ซึ่งที่ติ