บทที่ 119

บทที่ 119

วนอุทยานอันเงียบสงบในเรือนพัก

สาวใช้คนสนิทนั่งอยู่ข้างเตียวเสี้ยนด้วยความเบื่อหน่าย

ใช้มือทั้งสองข้างค้ำคางไว้แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเหม่อลอยว่า

"คุณหนู พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้ว เหตุใดท่านโหวจึงยังไม่มาอีกเล่า? หรือว่าจะลืมคุณหนูไปเสียแล้ว?"

เตียวเสี้ยนแย้มยิ้มบางเบาแล้วเอ่ยว่า "ท่านโหวอมตะย่อมมีเหตุผลของท่านโหว เมื่อถึงเวลาที่ควรมา เดี๋ยวท่านก็มาเอง"

สาวใช้ถอนหายใจด้วยความจนปัญญาแล้วพยักหน้า "เห็นทีคงต้องเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ"

หลังผ่านพ้นความหงุดหงิดชั่วครู่

ไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นของสาวใช้ก็ลุกโชนขึ้นมา

นางเปลี่ยนท่าทีที่เคยเบื่อหน่ายก่อนหน้านี้ในทันที