บทที่ 105

บทที่ 105

ท่ามกลางเสียงอวยพรของราษฎรหลายพันคนที่อยู่รายล้อม

ประตูใหญ่แห่งจวนไท่เว่ยก็ค่อย ๆ ปิดลง

บานประตูใหญ่หนึ่งบานได้แบ่งแยกโลกภายในและภายนอกออกเป็นสองโลก

"ท่านพ่อ เรื่องนี้ท่านเป็นคนวางแผนขึ้นมาเองทั้งหมดเลยสินะเจ้าคะ"

หยางเฟิงหาได้โง่เขลาไม่

ช่วงแรกเขายังนึกฉงนใจอยู่เลยว่าตนเองไม่ได้กลับมาเยือนลกเอี๋ยงมาเป็นเวลาสิบปีเต็มแล้ว

เหตุใดพอเพิ่งก้าวเข้าเมืองมาถึงได้ถูกเหล่าราษฎรจำหน้าได้เล่า

ทว่าเมื่อได้เห็นการแสดงฉากหลังของหยางเปียว

หยางเฟิงก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที