บทที่ 104

บทที่ 104

หน้าจวนไท่เว่ย

หยางเปียววัยเกือบห้าสิบยืนอยู่อย่างเงียบสงบตรงขั้นบันไดหน้าประตู

บนใบหน้ามองไม่เห็นระลอกคลื่นใด ๆ

ทว่าจากท่าทางที่เขย่งส้นเท้าขึ้นเล็กน้อยนั้นก็ทำให้มองออกแล้ว

ว่าเขารอคอยให้หยางเฟิงกลับมาด้วยความใจจดใจจ่อจนแทบจะคอยไม่ไหวอยู่แล้ว

บางทีอาจมีเพียงเวลานี้เท่านั้น

หยางเปียวผู้เจ้าเล่ห์เพทุบายจึงจะเป็นเหมือนกับบิดาทั่วไปคนหนึ่ง

หลงลืมการแย่งชิงในราชสำนัก

หลงลืมเล่ห์กลมารยาทั้งปวง