เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1009 มหาสศึกชี้ชะตาครั้งสุดท้าย
-----------------------------------------
คิ้วของจางจืออีขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม เขาคาดเดาได้แล้วว่ากู้มิ่งคิดจะทำสิ่งใด
รีบก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงสั่นเครืออย่างพยายามสะกดกลั้น
"ฝ่าบาท ท่านคิดจะทำสิ่งใดกันแน่?"
เอ้อร์ฮาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะเข้าใกล้กู้มิ่ง ทว่ากลับพบว่าตนไม่สามารถก้าวข้ามธรณีประตูของนิกายเต๋าแห่งประตูภูเขาสำนักชิงเฉิงไปได้ ราวกับมีกำแพงล่องหนขวางกั้นเขาไว้ภายนอก
มันร้อนรนจนหมุนวนไปมา หางปัดกวาดเศษหินบนพื้นกระจัดกระจาย น้ำเสียงเจือแววสะอื้น
"เจ้านาย! ท่านไม่ต้องการเอ้อร์ฮาแล้วหรือ? ไม่ว่าท่านจะไปที่แห่งใด เอ้อร์ฮาจะขอติดตามท่านไป!"
เมิ่งเหวินซูก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้าชราที่แห้งผากเต็มไปด้วยความร้อนรน
เขายื่นมือทั้งสองออกไป ราวกับต้องการรั้งตัวเด็กหนุ่มคนนั้นไว้เช่นเดียวกับที่เคยทำในศาลเจ้าร้างยุคที่เสื่อมโทรม