เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1008 ยุคไท่ผิงอันรุ่งโรจน์
-----------------------------------------
ตี้อี คนที่สอง คนที่สิบ คนที่หนึ่งร้อย คนที่หนึ่งหมื่น
เงาร่างนับล้านล้านสายก้มศีรษะลงพร้อมเพรียงกัน ราวกับระลอกคลื่นในนาข้าวที่ถูกสายลมเดียวกันพัดผ่าน ลามจากยอดภูเขาชิงเฉิงไปจนสุดขอบฟ้า
เสียงเหล่านั้นหลอมรวมกันเป็นกระแสธารอันทุ้มต่ำและกว้างใหญ่ ก้องกังวานอยู่ระหว่างยอดเขาไม่จางหาย
"น้อมรับพระบัญชาแห่งจักรพรรดิ"
กู้มิ่งแย้มยิ้ม
รอยยิ้มนั้นบางเบา ยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านกลุ่มเมฆลงมา ทาบทับบนใบหน้าของทุกคนให้รู้สึกอบอุ่นใจ
เขาหมุนตัวกลับ ไม่กล่าวสิ่งใดเพิ่มเติมอีก แล้วค่อยๆ เดินลงจากภูเขาไป
เงาร่างของเขาค่อยๆ จางหายไปทีละก้าว ราวกับรอยหมึกที่ถูกน้ำสะอาดชะล้าง ตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ จากรูปร่างที่ชัดเจนกลายเป็นความว่างเปล่า จนกระทั่งสูญสลายไปในที่สุด