เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1007 กาลเวลาหมื่นปีสุดท้าย
-----------------------------------------
สรรพสิ่งดับสูญ เหลือเพียงสองผู้เป็นอมตะ
กู้มิ่งและพระมารดาเสินโยวต่างยืนอยู่บนขอบเขตฟ้าบุพกาล ใต้ร่มเงาพฤกษาสวรรค์อมตะ เฝ้ามองผลไม้มารเทพสามพันลูกก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
ใบหน้าของทั้งสองมิได้แปรเปลี่ยน กลิ่นอายมิได้จางหาย พวกเขาเปรียบดั่งนักเดินทางผู้เป็นนิรันดร์ ยืนหยัดอยู่ ณ จุดเดิมท่ามกลางสังสารวัฏแห่งกาลเวลาอันยาวนานไร้สิ้นสุด
พระมารดาเสินโยวเงยหน้ามองพฤกษาสวรรค์อมตะต้นมหึมา มองผลไม้ที่กำลังก่อตัว และมองความสุญตาที่กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครา
ในยามนั้น มีบางสิ่งกำลังเอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาของนาง
นั่นคือน้ำตา
น้ำตาที่ร้อนผ่าวและเค็มปร่า ซึ่งหลั่งไหลมาจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจ
หยดน้ำตาไหลรินลงมาตามแก้มทีละหยด หยดลงบนเสื้อนอกที่ซักจนสีซีดจาง และหยดลงบนความสุญตาที่มิได้เป็นของใคร