เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 997 พระมารดาเสินโยวที่แท้จริง
-----------------------------------------
ทันทีที่อนุสาวรีย์โบราณแห่งคำสัตย์แตกสลาย ทุกสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างฟ้าดินล้วนหยุดนิ่ง
ผู้ที่รับรู้ได้เป็นกลุ่มแรกคือสรรพชีวิตที่อยู่ใกล้สำนักชิงเฉิงที่สุด
ฝูงนกและสัตว์ป่าในรัศมีหนึ่งล้านลี้ต่างแข็งค้างอยู่กับที่ในชั่วพริบตา นกที่กำลังกระพือปีกค้างอยู่กลางอากาศ กวางที่กำลังวิ่งยกกีบหน้าค้างไว้ ปลาในลำธารหยุดนิ่งในจังหวะที่กำลังสะบัดหาง
พวกมันยังไม่ทันได้ตื่นตระหนกด้วยซ้ำ ก็สูญเสียมิติแห่งกาลเวลาไปในชั่วขณะนั้น ราวกับภาพนิ่งที่จิตรกรลืมทิ้งไว้บนกระดาษเซวียนจื่อ
จากนั้นคือทั้งปฐมภพโบราณ
ขุนเขาและผืนป่าหยุดหายใจ ชีพจรของแผ่นดินกลับสู่ความเงียบงัน สายน้ำที่เชี่ยวกรากแข็งค้างดั่งประติมากรรมน้ำแข็ง ลาวาในปากปล่องภูเขาไฟหยุดเดือดพล่าน กลายเป็นอำพันสีแดงเข้ม
เมฆบนท้องฟ้าไม่ม้วนตัว สายลมไม่พัดพา ฝนไม่โปรยปราย แม้แต่แสงก็แข็งตัวในอากาศจนกลายเป็นเส้นสายที่ห้อยระย้าให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า
มรรค หยุดลง