เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 998 ไท่ผิง
-----------------------------------------
กู้มิ่งจ้องมองพระมารดาเสินโยว จ้องมองดวงตาสีทองเข้มคู่นั้นที่ราวกับดวงตะวันสองดวงซึ่งจมดิ่งลงสู่ห้วงอเวจี จ้องมองใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกราวกับถูกแกะสลักขึ้นจากธารน้ำแข็งกาลนาน
เขาจ้องมองอยู่นาน นานเสียจนราวกับกำลังพยายามค้นหาร่องรอยเพียงน้อยนิดของสุ่ยฉางเทียนจากใบหน้านั้น
ทว่ารูปลักษณ์ยังคงเดิม แต่กลับมิใช่คนคุ้นเคยอีกต่อไป
กู้มิ่งแย้มยิ้ม ในรอยยิ้มนั้นแฝงความรู้สึกอ้างว้างจางๆ ราวกับกำลังบอกลาคนคุ้นเคย
"สุดท้ายก็กลายเป็นผู้ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกจนได้"
พระมารดาเสินโยวจ้องมองเขา แววตาที่เย็นชาคู่นั้นไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
ราวกับกำลังมองก้อนหิน ต้นไม้ หรือเม็ดฝุ่นสักเม็ด
สุ้มเสียงของพระนางเย็นเยียบและราบเรียบ ดั่งคำประกาศิตที่ไม่ยอมให้ผู้ใดโต้แย้ง