เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 996 โลกีย์
-----------------------------------------
เขาเดินทางมาจากทิศเหนือ ฝีเท้าไม่เร่งรีบไม่เชื่องช้า กลิ่นอายทั่วร่างถูกเก็บงำไว้จนถึงขีดสุด ราวกับกระบี่โบราณที่เก็บเข้าฝัก ความคมกล้าถูกซ่อนเร้นจนหมดสิ้น
ทว่าวังสวรรค์ทั้งมวลกลับเงียบสงัดลงในวินาทีที่เขาก้าวเข้าสู่ประตูสวรรค์แห่งทิศทักษิณ
บรรพชนเผ่าเทพที่เคยถกเถียงกันอย่างออกรสในหอประชุม เหล่าผู้ทะเยอทะยานที่กำลังซุ่มวางแผนแบ่งปันอำนาจ และขุนนางสวรรค์ที่กำลังคาดเดาทิศทางลม ต่างสัมผัสได้ถึงการกลับมาของเงาร่างนั้นในเวลาเดียวกัน
กลิ่นอายนั้นไม่ได้รุนแรงทว่ากลับหนักอึ้งราวกับท้องฟ้าทั้งผืนกดทับลงมาบนศีรษะ จนผู้คนแม้แต่การหายใจก็ยังต้องแผ่วเบาลงถึงสามส่วน
จางจืออีไม่ได้กลับไปยังตำหนักลิขิตสวรรค์
เขาเดินตรงไปยังแท่นประชุมหมื่นเผ่าที่ตั้งอยู่ใจกลางวังสวรรค์
แท่นนั้นถูกทิ้งร้างมานานเนิ่น ครั้งล่าสุดที่เปิดใช้งานคือช่วงเริ่มต้นของการเดินหมาก
ยามนี้ จางจืออีสะบัดแขนเสื้อปัดฝุ่นที่เกาะหนาบนแท่นออก ก่อนจะแขวนประกาศิตสีเทาขาวไว้เหนือแท่น บนนั้นมีเพียงถ้อยคำไม่กี่บรรทัด