เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 991 ทุกพันธนาการไร้กาลผูกมัดข้า
-----------------------------------------
เงาร่างพร่าเลือนนั้นเอนกายไปด้านหลังเล็กน้อยท่ามกลางแสงสลัวบนยอดภูเขาชิงเฉิง ท่าทีดูผ่อนคลายยิ่ง
สายตาของท่านหยุดนิ่งอยู่ที่กู้มิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนไปยังสุญตาอันเวิ้งว้างเหนือเก้าสวรรค์ที่ถูกมหามรรคแต่กำเนิดปกคลุมอยู่
"ช่างเถิด"
แม้น้ำเสียงจะไม่ดัง ทว่ากลับเปรียบดั่งระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่แผ่ขยายออกไป สั่นคลอนความเงียบงันของผืนฟ้าดินทั้งมวล
"สิ่งที่ข้าตกลงกับเจ้า ข้าย่อมรักษาคำพูด"
พระมารดาเสินโยวขยับมือขึ้น
ยามที่ฝ่ามือนั้นยื่นออกมาจากเงาร่างพร่าเลือน กลับชัดเจนจนน่าใจหาย
นิ้วเรียวยาวขาวซีด ปลายดั่งแกะสลักจากหยกมันแพะชั้นเลิศ เส้นโค้งของแต่ละนิ้วสมบูรณ์แบบจนไม่เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งมีชีวิตใด