กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 992 แทนตัวข้า... มีชีวิตอยู่ต่อไป
-----------------------------------------
จางจืออี ยืนอยู่บนขั้นบันไดหยกสูงสุดของประตูสวรรค์แห่งทิศทักษิณ นิ้วมือที่กำราวระเบียงแน่นจนข้อนิ้วซีดขาวโดยไม่รู้ตัว
เบื้องหลังของเขา สีหน้าของมหาปุโรหิตเจียงแปรเปลี่ยนไปมาในชั่วขณะนั้น ก่อนจะกลายเป็นเสียงถอนหายใจราวกับลมภูเขาพัดผ่านซอกหิน
หูของเอ้อร์ฮาตั้งชันขึ้นทันควัน หางฟูฟ่องแข็งค้างอยู่กลางอากาศ
มันจ้องมองเงาร่างที่กำลังถักทอเข้ากับพลังแห่งกฎเกณฑ์ทั้งสองสายคือมิติและกาลเวลาที่ขอบฟ้า ลำคอส่งเสียงสั่นสะท้านแผ่วเบา
"เจ้าหนูคนนี้..."
มันพึมพำ น้ำเสียงแฝงด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย
"เป็นคนบ้าชัดๆ"
ฝั่งวังเทพแห่งแต่กำเนิด ใบหน้าของเทพมารแห่งสังสารวัฏบิดเบี้ยวไปอย่างสิ้นเชิง