เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 990 ทิ้งเส้นทางแห่งความรอด มุ่งสู่เส้นทางแห่งความตาย
-----------------------------------------
กาลเวลาพันปีสำหรับยุคสมัยแห่งฟ้าบุพกาลนั้นสั้นดุจชั่วพริบตา แต่สำหรับหวงเย่ที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนแล้ว
กลับยาวนานพอจะทำให้หญ้าป่าผลัดเปลี่ยนวงจรชีวิตนับร้อยรุ่น และทำให้สันเขาถูกกัดเซาะจนแหว่งวิ่นไปหนึ่งศอก
ลมพัดจากทิศใต้ไปทิศเหนือ ฝนตกแล้วหยุด หิมะโปรยปรายแล้วละลาย
ร่างของตู๋กูซินค่อยๆ ถูกปกคลุมด้วยใบไม้ร่วงและฝุ่นผง ราวกับรูปปั้นหินที่งอกเงยออกมาจากหวงเย่
ในวันหนึ่งเมื่อผ่านไปพันปี จู่ๆ สายลมก็พัดหวน
ลมจากเก้าสวรรค์เบื้องบนตีกลับลงมา นำพากลิ่นอายโบราณอันหนักอึ้งกดทับพืชพรรณในรัศมีหมื่นลี้จนโน้มเอียง
บนม่านสวรรค์ รอยแยกปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ ลึกเข้าไปในรอยแยกนั้นมีบางสิ่งกำลังร่วงหล่นลงมา
แรกเริ่มเป็นเพียงจุดดำเล็กๆ ราวกับหยดหมึกที่หยดลงในน้ำใส ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นเงาร่างมหึมาที่รายล้อมไปด้วยกลิ่นอายแห่งการเกิดดับและเวียนว่าย