เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 986 ความเท่าเทียม
-----------------------------------------
พินิจมองตัวตนที่เก่าแก่จนสามารถร่วมกระดานหมากรุกกับนางได้ พินิจมองผู้ที่ถือไพ่ตายไว้ในมือแต่กลับเลือกที่จะบั่นทอนพลังของตนเองอย่างสมัครใจ
นางไม่เอ่ยสิ่งใด ในอากาศหลงเหลือเพียงเสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบาที่ดังมาจากหมากบนกระดานเป็นระยะ
ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดนางจึงเอ่ยปากอย่างช้าๆ
"เจ้า... กำลังวางแผนการสิ่งใดกันแน่?"
กู้มิ่งยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มนั้นแฝงความผ่อนคลายที่หาได้ยาก ราวกับได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งลง
"ไม่มีสิ่งใด เพียงแค่เหนื่อยล้า ไม่อยากเห็นสหายเก่าต้องตายจากไปอีก การประชันหมากครั้งนี้แต่เดิมก็ไร้ซึ่งโอกาสชนะอยู่แล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดไม่ปล่อยให้พวกเขาได้รักษาความหวังเพียงน้อยนิดเอาไว้ แม้ความหวังนั้นจะริบหรี่เพียงใดก็ตาม"
เขามองพระมารดาเสินโยวด้วยสายตาเรียบเฉย
"ไม่แน่ว่าหลังจากที่จักรพรรดิร่างจริงของเจ้าก้าวเข้าสู่ระดับนั้นแล้ว อาจไม่มีใจคิดทำลายโลก และปล่อยให้พวกข้าได้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดต่อไป นั่นก็เป็นความเป็นไปได้หนึ่ง และเป็นทางถอยหนึ่งเช่นกัน"