เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 987 พานพบความพลัดพรากอีกครา
-----------------------------------------
ในระดับชั้นนี้ ต่างล้วนมีแนวคิดเป็นของตนเอง มหามรรคกระจ่างแจ้ง ไฉนเลยจะถูกคำพูดเพียงไม่กี่คำของผู้อื่นชักจูงได้
กู้มิ่งก้มหน้าลง มองกระดานหมากอีกครั้ง
หมากสีดำและสีขาววางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบจนเต็มกระดานไปกว่าครึ่ง ราวกับเส้นสายโชคชะตานับไม่ถ้วนระหว่างฟ้าดินถูกย่อส่วนลงมาอยู่บนแผ่นหินเล็กๆ นี้
ความเงียบงันแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง ราวกับชั้นน้ำค้างบางๆ ที่ปกคลุมไปทั่ว
เนิ่นนานให้หลัง พระมารดาเสินโยวจึงยืดตัวขึ้นอีกครั้ง
สายตาของพระนางละจากกู้มิ่ง ไปหยุดอยู่ที่สุญตาเหนือกระดานหมาก
ณ ที่แห่งนั้นมีกลิ่นอายมากมายปรากฏขึ้นและเลือนหาย แต่ละสายล้วนผูกพันอยู่กับสรรพชีวิตที่ยังมีลมหายใจ
พระนางยกปลายนิ้วขึ้น ชี้ไปยังสายหนึ่งอย่างเชื่องช้า