เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 984 เห็นตนเองในอดีต
-----------------------------------------
ยามนี้ภายในโถงใหญ่เงียบสงัดและกดดัน อบอวลไปด้วยความสิ้นหวังและความอาลัยที่ยากจะเอ่ยเป็นคำพูด
หลี่ชิงเฉิงไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาซักถาม หลังจากสั่งความสิ่งสุดท้ายเสร็จสิ้น เขาก็หมุนกายเดินออกจากโถงใหญ่
สายลมยามเย็นปะทะใบหน้า พัดพาเส้นผมและอาภรณ์ยาวให้พลิ้วไหว
ไม่นานนัก หลี่ชิงเฉิงก็พบตัวซีลี่
บนแท่นชมเมฆนอกประตูสวรรค์แห่งทิศทักษิณ ซีลี่ยืนอยู่เพียงลำพัง กระบี่ราชาแห่งมวลมนุษย์วางพาดบนตัก ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามลวดลายบนฝักกระบี่ที่ขึ้นเงาตามกาลเวลาอย่างแผ่วเบา
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาหันกลับมามอง สายตาที่ทอดมองใบหน้าของหลี่ชิงเฉิงหยุดชะงักไปเล็กน้อย ราวกับรับรู้ถึงบางสิ่งได้เช่นกัน
หลี่ชิงเฉิงนั่งลงข้างกาย หยิบไหสุราออกจากแขนเสื้อแล้วตบผนึกดินเหนียวออก กลิ่นหอมของสุราฟุ้งกระจายไปทั่วในทันที
นี่คือสุราหมักที่เขาเก็บรักษาไว้นานนับไม่ถ้วนปี จนกระทั่งคราบดินบนปากไหขึ้นตะไคร่เขียว