เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 977 การแทรกแซงของเสินโยว
-----------------------------------------
ยามนี้ มโนจิตของหวังเอ้อร์สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ จึงเลือกที่จะเดินไปสู่ความตาย
สตรีผู้นั้นเงยหน้ามองเขา แววตาของนางสงบนิ่งราวกับกำลังบอกเล่าข้อเท็จจริงที่นางได้ยืนยันกับตัวเองมานานแสนนาน
“ใต้เท้า ข้าขอเล่าเรื่องราวของโลกใบนี้ให้ท่านฟังบ้างเถิด”
หวังเอ้อร์ค่อยๆ นั่งลง ท่าทีราวกับกำลังตั้งใจฟังเรื่องราวเก่าแก่ที่กำลังจะถูกเปิดเผย “ได้สิ”
สตรีผู้นั่งอยู่เบื้องหน้าเขากระชับทารกในอ้อมกอดเบาๆ น้ำเสียงของนางราบเรียบจนน่าใจหาย
“นับแต่สำนักเทพแต่กำเนิดเข้ากุมอำนาจเหนือสรรพชีวิต สรรพชีวิตก็มีเพียงสองทางเลือก คือยอมสยบเป็นทาสหรือไม่ก็ถูกสังหารจนสิ้น แต่ถึงจะยอมสยบ สำนักเทพแต่กำเนิดก็ยังมองสรรพชีวิตเป็นเพียงจักรพรรดิมดปลวกและหญ้าข้างทาง พวกมันต้องการทาสแรงงานไปขุดหาสิ่งของวิญญาณ ต้องการแหล่งโลหิตเพื่อเซ่นสังเวยอาหารโลหิต จึงบังคับให้สรรพชีวิตตั้งแต่อายุห้าปีต้องตรากตรำทำงานวันละแปดชั่วยามตลอดทั้งปีไม่มีหยุด หากมีผู้ใดขัดขืน ผู้ที่ขัดขืนหนึ่งคนจะถูกล้างโคตรเก้าชั่วคน หากผู้ใดขัดคำสั่งจะถูกล้างโคตรทั้งแผ่นดิน หรือแม้แต่ทำลายล้างดวงดาวทั้งดวง”
น้ำเสียงของนางยังคงราบเรียบราวกับกำลังเล่าเรื่องที่นางย้ำเตือนตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน