เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 976 สำนักเทพเซียนแต่กำเนิด
-----------------------------------------
นางเอียงศีรษะมองไปยังใบหน้าด้านข้างของหวังเอ้อร์ ทว่ากลับไม่พบความสับสนและหวาดหวั่นอย่างที่คาดคิดไว้
มีเพียงความโล่งใจ ความภาคภูมิใจ และความรู้สึกสะเทือนใจ
หลงชิงซวงเอ่ยขึ้นเบาๆ ในยามนี้ว่า “ท่าน การที่ท่านเป็นขุนนางสวรรค์แท้จริงได้ เป็นเพราะท่านมีความสามารถนี้ ทุกย่างก้าวล้วนเป็นเส้นทางของท่านเอง มิใช่การจัดวางของใครทั้งสิ้น”
เสียงของจางจืออีดังตามมาติดๆ ราวกับหยกที่วางลงบนพื้นอย่างมั่นคง
“นางพูดถูก จักรพรรดิสวรรค์ไม่เคยลำเอียงเข้างผู้ใด ที่เจ้าสามารถเป็นขุนนางสวรรค์แท้จริงได้ เป็นเพราะเจ้ามีคุณสมบัติเพียงผู้เดียว นี่คือโชคชะตาและวิถีของเจ้า”
เขาหยุดเสียงลงครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ
“หวังเอ้อร์ นับแต่เจ้าตัดสินใจก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับเพื่อมนุษย์ปุถุชน และมุ่งหน้าสู่ประตูวังเทพแต่กำเนิด ตั้งแต่วินาทีนั้น เจ้าก็คือหนึ่งเดียวในกาลนาน เป็นขุนนางสวรรค์แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้ในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ดังนั้นเจ้ายังต้องการจะไปวังเทพแต่กำเนิดอยู่อีกหรือ? หากเจ้าเลือกจะอยู่ต่อ อนาคตของเจ้าจะไร้ขีดจำกัด สามารถมีอายุยืนยาวเท่าฟ้าดิน เคียงบ่าเคียงไหล่กับปฐมบรรพชนเผ่าเทพ และเสวยสุขในเกียรติยศสูงสุด...”
หวังเอ้อร์เงยหน้าขึ้น สายตาทอดผ่านประตูตำหนักที่ปิดสนิทไปยังผืนฟ้าไกลโพ้น น้ำเสียงหนักแน่นดุจเหล็กกล้า