เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 975 เดิมทีเถ้าแก่คือขุนนางใหญ่ที่สุดในสวรรค์นี่เอง
-----------------------------------------
หลงชิงซวงฟังแล้วลังเลที่จะเอ่ยปาก น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความระมัดระวังและความยำเกรงต่อขอบเขตต้องห้ามอย่างยิ่ง
"แต่ผู้มาทีหลัง จะก้าวข้ามผู้มาก่อนได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นถึงจักรพรรดิสวรรค์?"
หวังเอ้อร์ยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นเปี่ยมด้วยความมั่นใจ เป็นความมั่นใจที่ดูเป็นธรรมชาติและแน่วแน่ต่อวิถีของตนเอง
"เหตุใดจะไม่ได้? ในเมื่อวิชาความรู้ย่อมมีทางถนัด จักรพรรดิสวรรค์เองก็ย่อมมีสิ่งที่มิอาจทำได้ดีไปเสียทุกเรื่อง หากเจ้าทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้ดีกว่าจักรพรรดิสวรรค์ นั่นก็นับว่าก้าวข้ามเขาแล้ว นั่นคือความสำเร็จ และไม่ถือว่าทรยศต่อเจตจำนงของจักรพรรดิสวรรค์"
ในชั่วขณะนั้น เงาร่างของหวังเอ้อร์ในสายตาหลงชิงซวงดูสูงส่งและเปล่งประกายอย่างยิ่ง ราวกับภูเขาสูงตระหง่านที่นางเคยได้แต่มองจากเบื้องล่าง ทว่าบัดนี้กลับเริ่มมองเห็นเค้าโครงของมันชัดเจนขึ้น
หลงชิงซวงก้มศีรษะลง กล่าวเสียงเบา "สิ่งที่ท่านกล่าวมา ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง"
หวังเอ้อร์ยกมือขึ้นเคาะหน้าผากนางเบาๆ ท่าทางดูเป็นกันเองและสนิทสนม
"มีเหตุผลมากทีเดียว เพราะนี่คือเหตุผลที่เถ้าแก่สอนข้ามา"