เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 974 หวังเอ้อร์
-----------------------------------------
กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งล้านปี ความรุ่งโรจน์ของวังสวรรค์ได้มาถึงจุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
ตำหนักน้อยใหญ่เรียงรายดั่งป่าอาคาร หอคอยสูงระฟ้าดั่งมหาสมุทร แต่ละวิหารต่างดูดซับและคายแสงวิญญาณที่หลั่งไหลมาจากหมื่นโลกา
สรรพชีวิตที่เคยดิ้นรนเอาตัวรอดในยุคแห่งความโกลาหล บัดนี้ต่างอยู่ในที่ทางของตนภายใต้ระเบียบของวังสวรรค์ ผู้บำเพ็ญทั่วสวรรค์หมื่นโลกต่างกระจายตัวอยู่เต็มผืนฟ้าดั่งดวงดารา
ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างไล่ตามความเป็นไปได้อันไร้ขอบเขตที่ดูเลือนรางดั่งสุญตา บ้างปิดด่านบำเพ็ญเพียรอย่างหนักเพียงเพื่อเข้าถึงกฎมรรคสายใหม่ บ้างเดินทางไกลสู่ส่วนลึกของฟ้าบุพกาลเพื่อค้นหาขุมทรัพย์โบราณ
บ้างนั่งอยู่บนโขดหินก้อนเดิมวันแล้ววันเล่าเพื่อทำนายทิศทางของโชคชะตา ราวกับนักเดินทางกลุ่มหนึ่งที่พยายามว่ายข้ามไปยังฝั่งฝันที่มองไม่เห็น ทั้งที่รู้ดีว่าฝั่งฝันนั้นอาจเป็นเพียงภาพลวงตา แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดมือที่แหวกว่าย
มิ่งอู๋เต้าทรุดกายลงในส่วนลึกของวิหารมรรค กระจกส่องสวรรค์วางอยู่บนตัก พื้นกระจกไหลเวียนด้วยเส้นสายแห่งกรรมนับล้าน ราวกับตาข่ายที่ถูกถักทอและรื้อถอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขายังคงทำนาย ยังคงพยายาม และยังคงค้นหาเส้นทางที่อาจไม่มีวันปรากฏขึ้นจริง
รู้ดีว่าโอกาสสำเร็จนั้นริบหรี่เหลือเกิน เพราะจางจืออีผู้เป็นบรรพชนเต็ญหมิงยังคงขวางหน้าอยู่ดั่งขุนเขาที่ไม่อาจข้ามผ่าน ทว่ากลับยังไม่ยอมแพ้