เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 970 บ้านเกิด
-----------------------------------------
นับแต่ปฐมบรรพชนหมื่นเผ่าทยอยจากไป เมืองเวิ่นซินก็ค่อยๆ คืนสู่ความเงียบสงบดังเดิม
ตำหนักหรูหราที่เคยผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดหลังฝนตกส่วนใหญ่ถูกรื้อถอนหรือย้ายออกไป เหลือเพียงไม่กี่แห่งที่ยังคงปักหลักอยู่ที่เดิม ประหนึ่งสหายเก่าแก่ที่ไม่ยอมจากไปไหน
มีเพียงโรงเตี๊ยมเวิ่นซินที่ยังคงเปิดประตูอยู่ ทว่ามิได้มีผู้คนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามาเยือนดังเช่นกาลก่อน
ต้นไทรแก่ในลานบ้านยังคงอยู่ที่นั่น กิ่งก้านใบหนาแน่นกว่าแต่ก่อน และมักเต็มไปด้วยใบไม้แห้งที่ไร้คนกวาด
หวังเอ้อร์ที่วุ่นวายมาตลอดทั้งวันในที่สุดก็วางผ้าขี้ริ้วในมือลง แล้วนั่งลงบนม้านั่งเตี้ยหน้าโรงเตี๊ยม
เขาทอดสายตามองอาทิตย์อัสดงที่คล้อยต่ำลง นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะหันไปมองยอดฝีมือเผ่าราชันมนุษย์และเอ้อร์ฮาที่อยู่ข้างกาย แล้วเอ่ยถามด้วยความฉงนที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า "ตามหลักแล้ว... ข้าเป็นเพียงมนุษย์ปุถุชน เหตุใดจึงมีชีวิตอยู่มาได้ถึงหนึ่งแสนปี? พวกท่านไม่รู้สึกแปลกบ้างหรือ?"
ยอดฝีมือเผ่าราชันมนุษย์ได้ยินดังนั้น ก็มองเขาด้วยสายตาที่พูดไม่ออกอยู่บ้าง
"ในที่สุดเจ้าก็เพิ่งนึกได้หรือ? ช่างไม่ง่ายเลยจริงๆ"