เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 969 ยุคปฐมกาล
-----------------------------------------
สายลมภายนอกตำหนักพัดแรงกว่าเมื่อครู่ พัดผ่านเสาระเบียงโบราณจนเกิดเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบ ราวกับว่าแม้แต่ฟ้าดินก็กำลังเฝ้ารอคำตอบบางอย่าง
จนกระทั่งเงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า สายตาของทุกคนจึงพร้อมใจกันจับจ้องไปยังจางจืออี
จางจืออีหยุดยืนนิ่ง กวาดสายตามองใบหน้าที่กำลังเฝ้ารอเหล่านั้น เมื่อเอ่ยปากขึ้นน้ำเสียงยังคงราบเรียบเช่นเคย
"ทุกท่านไม่ต้องกังวล อาตมาพบร่องรอยของจักรพรรดิสวรรค์แล้ว"
เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย "เขาปลอดภัยดี เพียงแต่เรื่องหลังจากนี้ พวกข้าจำเป็นต้องร่วมมือกันรับมือ"
สิ้นคำกล่าว บรรยากาศตึงเครียดในตำหนักก็คล้ายถูกคลายปมลงเส้นหนึ่ง ทว่าก็ยังไม่ถึงกับผ่อนคลายโดยสิ้นเชิง
ซีก้าวออกมาเป็นคนแรก ประสานมือโค้งคำนับด้วยท่าทีนอบน้อม "มหาปุโรหิต พวกข้าควรทำอย่างไรดี? ท่านอาจารย์มีคำสั่งใดหรือไม่?"
เบื้องหลังของเขา กระบี่ราชาแห่งมวลมนุษย์ยังคงลอยนิ่งอยู่ข้างกาย ตัวกระบี่มีแสงจางๆ ไหลเวียนอยู่