เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 968 หยินหยาง โชคชะตา การกระดาน
-----------------------------------------
กู้มิ่งเดินอ้อมซากปรักหักพังของตำหนักที่พังทลายลงมา สายตาหยุดลงที่สวนวิญญาณซึ่งถูกแผ้วถางขึ้นมาใหม่
เงาร่างในชุดคลุมสีหมึกผมสีขาวกำลังก้มตัวลง มือถือจอบไม้ขุดวัชพืชที่ลุกลามเข้ามาในคันนาอย่างขะมักเขม้น
ท่วงท่าไม่เร่งรีบ แฝงไปด้วยความจดจ่อและผ่อนคลายราวกับกำลังดูแลผืนดินผืนสุดท้ายของตนเอง
แม้กลิ่นอายจะดูอ่อนแรง ทว่ากลับมีความสงบนิ่งที่หาได้ยากยิ่ง
กู้มิ่งรับรู้ถึงการมาเยือนของจางจืออี แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ยังคงลงมือทำงานต่อไปพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ "สหายเก่า ท่านมาแล้วหรือ"
จางจืออีเดินมาหยุดข้างกายกู้มิ่ง สายตามองดูท่าทีที่ผิดแผกไปจากปกติของอีกฝ่ายอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา "เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? กลิ่นอายของเจ้า... ด้วยพลังอำนาจในปัจจุบัน ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับมารเทพแต่กำเนิดสามพันตน เจ้าก็ยังสามารถถอยหนีได้อย่างไร้รอยขีดข่วน แต่อาตมากลับสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของเจ้าเสื่อมถอย ดินแดนวิญญาณปฐมร่วงโรย เจ้าไปพบเจอกับศัตรูเช่นไรกันแน่?"
กู้มิ่งหยุดมือ ยืดตัวขึ้นตรงแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
เขาดูกล้ายเป็นเพียงชายชราใกล้ฝั่งที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการทำงาน นั่งลงบนคันนาด้วยความเหนื่อยล้าที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ พลางตบหินศิลาเขียวข้างกายเป็นเชิงบอกให้จางจืออีลงมานั่ง