เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 967 กลับสู่จุดเริ่มต้น
-----------------------------------------
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปฉับพลัน ขณะกำลังจะออกคำสั่งเตรียมรบ สุญตาข้างกายก็พลันแตกสลาย เงาร่างหนึ่งในชุดขาวอาบโชกด้วยเลือดร่วงหล่นออกมาจากรอยแยก แทบจะล้มลงกับพื้น
รูม่านตาของซีหดวูบ แทบจะพุ่งเข้าไปประคองเงาร่างที่กำลังโงนเงนนั้นไว้ “ท่านอาจารย์! ท่านเป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
กู้มิ่งยกมือขึ้น ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยเลือดกดลงบนไหล่ของซีเบาๆ แม้แรงจะแผ่วเบา ทว่ากลับหนักอึ้งราวกับแบกรับภาระหมื่นชั่ง
สุ้มเสียงของเขาทั้งแหบพร่าและต่ำลึก ทว่ายังคงแฝงไว้ด้วยความสุขุมที่ไม่อาจโต้แย้งได้
“ไม่ต้องเอิกเกริกไป อย่าได้แพร่งพรายเรื่องที่ข้าบาดเจ็บสาหัสออกไป มิเช่นนั้นจะทำให้เกิดความโกลาหล”
กู้มิ่งเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปยังแสงเรืองรองของแม่น้ำกระบี่ที่กำลังเลือนหายไป
“ถอนทัพเดี๋ยวนี้ ออกจากแดนกักขังบรรพกาล กลับสู่วังสวรรค์ เจ้าจงทำหน้าที่แทนข้า ดูแลปฐมภพโบราณต่อไป”
เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย สายตาเลื่อนกลับมายังใบหน้าของซี “จำไว้ ไม่ว่าใครจะถาม เจ้าห้ามเปิดเผยสภาพที่แท้จริงของข้าเป็นอันขาด”