เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 966 เสื่อมสลาย?
-----------------------------------------
ไม่ทราบว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใด
การเข่นฆ่าในแดนความตายสิ้นสุดลงแล้ว เงาร่างของกู้มิ่งโซเซก้าวออกมาจากรอยแยกฟ้าบุพกาลที่แตกสลาย อาภรณ์สีหมึกขาดวิ่น เส้นผมสีขาวโพลนยุ่งเหยิงระอยู่บนบ่า บนแก้มยังมีร่องรอยมรรคาสร้างโลกที่ยังไม่สมานตัวดีหลงเหลืออยู่
เขาไม่หันกลับไปมอง พุ่งทะยานผ่านรอยแยกนั้นราวกับสัตว์ร้ายที่ดิ้นรนขึ้นมาจากขอบห้วงอเวจี จนกระทั่งก้าวกลับมาถึงริมแม่น้ำกระบี่ปฐมกาลจึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
"พระมารดาเสินโยวสร้างหุ่นเชิดมารเทพแต่กำเนิดขึ้นมามากมายเพียงใดกัน..."
...
ในยามนี้ รอยแยกที่ถูกเขาฉีกกระชากเบื้องหลังค่อยๆ ปิดตัวลง ราวกับดวงตาที่หลับใหลลงอย่างเงียบงัน
ทว่าในส่วนลึกของแดนชำระอันว่างเปล่า ภาพฉายไร้ลักษณ์ยังคงลอยเด่นอยู่กลางสุญตา จับจ้องการหลบหนีของเขาด้วยสายตาเย็นชาและห่างเหิน
สุ้มเสียงของพระมารดาเสินโยวประหนึ่งเสียงกระซิบที่แทรกซึมออกมาจากทุกรอยแยกของสรรพตัวตน ก้องกังวานอยู่ท่ามกลางดินแดนที่เต็มไปด้วยเศษเสี้ยวอารยธรรมอันเสื่อมโทรม