เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 965 หุ่นเชิดมารเทพเทียนสงคราม
-----------------------------------------
นั่นเป็นชายชราผู้หนึ่ง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา สวมชุดผ้าป่านรองเท้าฟาง รอยยิ้มดูไม่ต่างจากคนชราทั่วไปตามท้องไร่ท้องนา
เขาจ้องมองกู้มิ่ง แววตาแฝงไว้ด้วยความสงบอันลุ่มลึกราวกับผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานแต่ยังคงความอ่อนโยนเอาไว้
"สมกับที่เป็นจักรพรรดิสวรรค์มิ่ง เจ้าแห่งหมื่นวิญญาณ พลังอำนาจของเจ้าเหนือกว่าเด็กๆ ที่ไม่ได้เรื่องของข้าอยู่มากโขนัก"
กู้มิ่งขมวดคิ้ว สายตาจับจ้องไปยังเงาร่างนั้น
ชายชราหัวเราะร่าโดยไม่กล่าวสิ่งใด เพียงสะบัดมือเบาๆ
ภาพโดยรอบพลิกผันดุจผิวน้ำ ชั่วพริบตาต่อมา ทั้งสองก็มาปรากฏตัวอยู่ในศาลาพักใจอันเรียบง่าย
กู้มิ่งพบว่าตนเองนั่งอยู่บนเก้าอี้หินตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ เบื้องหน้ามีถ้วยน้ำชาอุ่นๆ วางอยู่
ชายชรานั่งลงฝั่งตรงข้าม ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ พลางมองไปยังกู้มิ่งด้วยความสนใจใคร่รู้ดุจผู้ใหญ่กำลังพินิจมองผู้เยาว์