เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 960 แกล้งน่าสงสาร
-----------------------------------------
ผู้นำกลุ่มเป็นชายร่างสูงใหญ่กำยำ แม้สวมอาภรณ์เรียบง่ายแต่ไม่อาจปิดบังกลิ่นอายราชันที่ติดตัวมาแต่กำเนิดได้ ดวงตาของเขาเป็นสีทองอมน้ำตาล ดูสงบนิ่งและลึกล้ำ
บนหลังเขาสะพายกระบี่ยาวเล่มหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยรอยร้าวหนาแน่น รอยเหล่านั้นราวกับรอยแผลที่กาลเวลาทิ้งไว้ ทุกรอยร้าวดูเหมือนจะแบกรับเศษเสี้ยวจากมหาสงครามครั้งยิ่งใหญ่เอาไว้
เบื้องหลังเขามีเงาร่างติดตามมาสี่คน เป็นชายสามหญิงหนึ่ง แต่ละคนมีกลิ่นอายสูงส่งเหนือปุถุชน
การเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนประหนึ่งดวงดาวห้าดวงที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นธุลี
แม้จะพยายามเก็บงำกลิ่นอายอย่างตั้งใจ แต่ก็ยังทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองหลายครั้ง
ใบหน้าอันเย็นชาของจักรพรรดิเยือกแข็งปรากฏความไม่เข้าใจและฉงนสนเท่ห์ นางกวาดสายตามองเมืองเล็กๆ ที่ดูธรรมดาสามัญแห่งนี้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เย็นเยียบ "ท่านคะ ท่านแน่ใจหรือว่าฝ่าบาทประทับอยู่ที่นี่?"
คิ้วของนางขมวดมุ่น ดูเหมือนจะไม่อาจเชื่อมโยงเมืองเล็กๆ ที่แสนธรรมดานี้เข้ากับเงาร่างอันยิ่งใหญ่ผู้นั้นได้
ชาง จักรพรรดิคุก และจักรพรรดิกระบี่ แม้จะไม่ได้เอ่ยปาก แต่ในแววตาก็เผยความสงสัยเช่นเดียวกัน