เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 959 วิถีแห่งมรรคสอดคล้องธรรมชาติ
-----------------------------------------
หวังเอ้อร์ส่งแขกคนสุดท้ายกลับไปแล้ว เขาก็เช็ดโต๊ะจนสะอาดหมดจด ก่อนจะเก็บชามและจานที่ใช้ไปเพียงหนึ่งอีแปะเข้าหลังร้าน ทำเอาเหงื่อท่วมตัว
กว่าจะจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ได้นั่งลงบนขั้นบันไดหน้าประตูเสียที พลางถอนหายใจยาวเหยียดแล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้า เริ่มบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าตัดพ้อ "รู้งี้ไม่น่าแนะนำให้ท่านเจ้าของร้านเปลี่ยนภาพลักษณ์เลย..."
เขาหันกลับไปมองเงาร่างที่ยังคงนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยก กู้มิ่งกำลังถือจอกเหล้าหรี่ตาดูอาทิตย์อัสดง ชุดคลุมสีหมึกบนร่างดูสบายตาในยามโพล้เพล้ ไม่เหมือนคนที่เป็นเจ้าของร้านที่ต้องคอยกังวลเรื่องทำมาหากินเลยสักนิด
หวังเอ้อร์อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นเดินไปข้างกายกู้มิ่ง น้ำเสียงเจือความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกใช้งานหนักมานาน