เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 955 ทุกสิ่งกลับคืนมาแล้ว
-----------------------------------------
ทว่าในชั่วพริบตาก่อนที่พลังแห่งความพินาศจะสัมผัสถึงตำหนักวังสวรรค์
ฟ้าดินพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันเด็ดขาดและฉับพลัน
กฎเกณฑ์หมื่นประการหยุดชะงัก กฎเกณฑ์ที่เคยไหลเวียนราวกับแม่น้ำที่ถูกแช่แข็ง แม้แต่ความผันผวนเพียงเล็กน้อยที่สุดก็มลายหายไป
มิติกาลเวลาดูเหมือนจะสูญเสียความหมายไปในชั่วขณะ ดวงดาวที่กำลังร่วงหล่นหยุดนิ่งค้างอยู่ในห้วงเวลาแห่งการแตกสลาย พลังแห่งความพินาศที่กำลังโถมทะลักถูกตรึงไว้กลางอากาศ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้
การเคลื่อนไหวของราชาเทพแห่งความพินาศหยุดชะงักลง
ทุกคนรวมถึงตัวเขาเองต่างมองหน้ากันไปมาอย่างงุนงง ไม่สามารถเข้าใจได้ว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้น
ความเงียบงันนั้นมิใช่เพราะพละกำลังหมดสิ้นหรือการโจมตีไร้ผล แต่เป็นสิ่งที่หยั่งรากลึกกว่านั้น ราวกับว่าฟ้าดินแห่งนี้กำลังรอคอยบางสิ่งอยู่
จากนั้นนิมิตก็ระเบิดออก