เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 953 วัฏจักรโชคชะตา หวนคืนสู่จุดเริ่มต้น
-----------------------------------------
เหนือขึ้นไปจากนั้น ดินแดนบรรพชนซึ่งถูกบดบังด้วยพลังที่ไม่อาจเอ่ยถึงยังคงลอยเด่นอยู่อย่างเงียบงัน ราวกับดวงตาที่เปิดค้างไว้ไม่เคยหลับใหล คอยจับจ้องมองทุกสรรพสิ่ง
ยามนี้เหล่ามารเทพสามพันตนต่างปรากฏร่างที่แท้จริงขึ้นมา รูปลักษณ์ของแต่ละตนล้วนพิลึกพิลั่นและใหญ่โตมหาศาล
บ้างมีร่างดั่งขุนเขาที่ทอดตัวยาวเหยียดในสุญตา บ้างดั่งทางช้างเผือกที่หมุนวนอย่างเชื่องช้า บ้างดั่งกระจกเงาที่สะท้อนกาลนาน และบ้างก็เป็นเพียงกลุ่มก้อนฟ้าบุพกาลที่หดตัวและกำเนิดใหม่ไม่รู้จบ
ทุกจังหวะการหายใจของพวกมัน จักรวาลนับล้านล้านแห่งต่างรวมตัวกันดั่งละอองธุลีรอบกาย กลายเป็นสายธารเงินที่สร้างขึ้นและดับสูญไปตามลมหายใจเข้าออก
นั่นคือระดับที่เทพโบราณผู้สร้างโลกเท่านั้นจะเข้าถึง เพียงหนึ่งความคิดก็ให้กำเนิดหรือดับสูญ เพียงหนึ่งลมหายใจก็หมุนเวียนสังสารวัฏ
ลี่เซินมอเปลือยท่อนบน ผิวสีทองแดงเต็มไปด้วยรอยเส้นสายดั่งร่องรอยแห่งกาลเวลา อักขระมรรคแต่ละเส้นล้วนเป็นประวัติศาสตร์อารยธรรมที่สมบูรณ์ ทั้งยังไหลเวียนด้วยภาพฉายแห่งกาลเวลา
เส้นผมสีทองของเขาดั่งถูกหล่อหลอมขึ้นจากต้นกำเนิดมรรค เส้นผมแต่ละเส้นแฝงไว้ด้วยความหนักอึ้งและร้อนแรงที่เพียงพอจะเบิกฟ้าแยกปฐพีได้
ยามนี้ลี่เซินมอนั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางเหล่าปฐมบรรพชนมารเทพ สุญตารอบกายบิดเบี้ยวไปเพราะตัวตนของเขา ราวกับก้อนหินยักษ์ที่กดทับลงบนผิวน้ำ