เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 952 ม่านไท่ชูอวสาน
-----------------------------------------
ทั่วทั้งปฐมภพโบราณ ผืนฟ้าดินอันกว้างใหญ่ไพศาลจนแทบไร้ขอบเขตต่างสั่นสะเทือนขึ้นพร้อมกันในชั่วขณะนั้น
สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนแหงนหน้ามองขึ้นไป ไม่ว่าจะเป็นผู้สูงสุดในตำหนักวังสวรรค์ หรือมนุษย์ปุถุชนในหมู่บ้านห่างไกล ไม่ว่าจะเป็นเจ้าแห่งจักรวาล หรือเด็กน้อยที่เพิ่งหัดเดิน
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปยังทิศทางเดียวกัน มองไปยังแสงสว่างที่แม้จะอยู่ห่างไกลสุดคณานับแต่กลับยังคงเด่นชัด
พวกเขาเห็นแสงสว่างนั้นกำลังปะทะเข้ากับความมืดมิดอีกสาย ราวกับมหาสงครามตี้อีเมื่อครั้งฟ้าดินเพิ่งเบิกเปิด
แม้ไม่รู้ว่านั่นคือสิ่งใด แต่พวกเขารู้ดีว่ากำลังมีใครบางคนต่อสู้เพื่อพวกเขาอยู่
ผู้คนต่างคุกเข่าลง ประสานมือสวดอ้อนวอนอย่างเงียบงัน ปรารถนาให้ผู้นั้นเป็นฝ่ายชนะ ปรารถนาให้แสงสว่างนั้นอย่าได้ดับสูญ
ทว่าแรงปะทะยังคงแผ่ซ่านลงมา
พละกำลังสายหนึ่งที่ยาวเหยียดดุจสายน้ำไหลรินหลุดรอดออกมาจากฟ้าบุพกาล ราวกับคมดาบไร้ลักษณ์ที่กรีดผ่านขอบเขตของปฐมภพโบราณ