เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 951 เมื่อยามโลกหล้าเอ่ยนามเรา เราจักหวนคืน
-----------------------------------------
ยามนี้ เหล่าสรรพชีวิตแห่งหมื่นเผ่าต่างเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าที่อาบย้อมด้วยเลือดและบาดแผลแห่งมรรค ต่างเผยรอยยิ้มที่ห่างหายไปนานออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
รอยยิ้มนั้นดุจดั่งนักเดินทางที่ได้พบตี้อีแห่งแสงแรกของฤดูใบไม้ผลิ ณ ปลายทางแห่งเหมันตฤดูอันยาวนาน เป็นความสงบ เป็นความปล่อยวาง และไร้ซึ่งความเสียดาย
สายตาของพวกเขาทั้งหมดจับจ้องไปยังเงาร่างในชุดคลุมสีหมึกผมสีขาวผู้นั้น ราวกับต้องการจารึกเขาไว้ในใจเป็นครั้งสุดท้าย
ราชันมนุษย์เจียงเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงของเขามิได้มั่นคงดั่งขุนเขาเช่นวันวาน หากแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่ผ่านการขัดเกลาจากกาลเวลา
"คำสั่งสอนของท่านอาจารย์ในอดีตยังคงก้องอยู่ในหู ท่านอาจารย์ไม่ปรารถนาให้พวกข้าต้องทนทุกข์ทรมาน แล้วพวกข้าจะตัดใจปล่อยให้ท่านอาจารย์ต้องเผชิญหน้าเพียงลำพังได้อย่างไร?"
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองกู้มิ่งนั้นสะท้อนภาพวันเวลาทั้งหมดของจักรพรรดิสวรรค์ผู้นี้ ตั้งแต่แรกพบจนถึงปัจจุบัน
ในครานั้นเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ติดตามหลังอาจารย์ มาบัดนี้แม้กาลนานจะล่วงเลยผ่านไป แต่เขาก็ยังปรารถนาที่จะเรียกขานคำว่าอาจารย์อีกสักครา
น้ำเสียงของราชันมนุษย์เจียงคล้ายดั่งยามเป็นเด็กหนุ่ม แฝงไว้ด้วยความคาดหวังและความโหยหาต่ออนาคต ทั้งยังเจือด้วยความไม่ยินยอมและเสียดายในยามนี้