เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 936 การอำลาของสหายเก่า
-----------------------------------------
กู้มิ่งเฝ้ามองตัวเขาในอดีต เดินทางไปพร้อมกับเพื่อนร่วมทางที่เป็นตัวเขาในอดีต ผ่านเส้นทางสายแล้วสายเล่า ย่ำผ่านทิวทัศน์ที่เคยพบเจอ
ไม่ว่าจะเป็นความสุข ความเศร้า ความอาลัย หรือความเสียดาย เขาล้วนเคยผ่านประสบการณ์เหล่านั้นมาด้วยตนเองทั้งสิ้น
สำหรับเขาแล้ว กาลเวลาไร้ความหมายมาเนิ่นนาน ทว่าการย้อนกลับมาเดินบนเส้นทางเดิมกลับยากลำบากยิ่งกว่าครั้งก่อน ทุกย่างก้าวที่เดิน ทุกประสบการณ์ที่ผ่าน ล้วนทิ้งร่องรอยที่ไม่อาจลบเลือนไว้บนกายเขา
เส้นผมของเขาค่อยๆ จางสีลงในระหว่างการจากลาและการพบพานซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกลายเป็นสีขาวโพลนมากขึ้นเรื่อยๆ
ยุคที่เสื่อมโทรมมาถึง กู้มิ่งเฝ้ามองตัวเขาในอดีตค่อยๆ เติบโตเป็นท่านปรมาจารย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ จุดประกายเมล็ดพันธุ์ไฟกลุ่มตี้อีท่ามกลางแผ่นดินที่แห้งผาก และส่งเหล่าสหายให้เข้าสู่ห้วงนิทราไปทีละคน
กู้มิ่งนึกว่าตนเองคงชินชากับการจากลาไปแล้ว จนกระทั่งตัวเขาในอดีตได้หวนกลับมายังสำนักชิงเฉิงอีกครั้ง
ณ วินาทีนั้น กู้มิ่งไม่อาจสะกดกลั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป
เขารู้ดีว่าหลังจากการพบกันครั้งนี้ หากได้พบกันอีกครั้ง ก็คือการจากลาชั่วนิรันดร์