เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 935 สี่แดนรุดหน้าพร้อมกัน
-----------------------------------------
“เจ้า...รู้แล้วหรือ?”
ยามนี้กู้มิ่งราวกับได้ย้อนกลับไปในอดีต กลับไปสู่ช่วงวัยเยาว์นั้นอีกครั้ง
เฒ่าจ้าวพยักหน้า รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความเมตตาและสงบสุข
“เฒ่าชราผู้นี้ดูไม่ออกจริงๆ ว่าเจ้ากับเขาต่างกันตรงไหน ทว่าความรู้สึกนั้นหลอกกันไม่ได้ รอยยิ้มของเจ้าแฝงไว้ด้วยความร่วงโรยและโศกเศร้า การแสร้งทำเป็นผ่อนคลายของเจ้านั้นหนักอึ้งเกินไป เจ้า...ไม่มีความสุขเลย เจ้าไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้ไร้กังวล มุ่งมั่น และพากเพียรบำเพ็ญคนเดิมอีกต่อไปแล้ว”
กู้มิ่งเงยหน้าขึ้น สีหน้าซับซ้อน ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ท่านตา...ข้าคิดถึงท่าน”
เฒ่าจ้าวยิ้มพลางยื่นมือไปตบไหล่กู้มิ่งเบาๆ
“คิดถึงข้าก็กลับมาเยี่ยมเยียนกันบ้าง ในเมื่อเจ้าสามารถข้ามผ่านมิติกาลเวลาได้แล้ว เห็นทีคงบรรลุถึงระดับที่เฒ่าชราผู้นี้ไม่อาจจินตนาการหรือเอื้อมถึงได้ การที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่และบรรลุอุดมการณ์ในวัยเยาว์ได้ ข้าก็ยินดีนัก แต่...อย่าใช้ชีวิตให้เหนื่อยล้าถึงเพียงนี้เลย”