เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 937 ซากปรักหักพัง ความเป็นและความตาย วัฏสงสารไม่ดับสูญ
-----------------------------------------
เส้นทางดาราโบราณเปรียบเสมือนม้วนคัมภีร์ที่กำลังถูกคลี่ออกช้าๆ มันแบกรับใบหน้าของผู้คนที่เขาคุ้นเคยเอาไว้ ทุกคนต่างกำลังก้าวไปตามเส้นทางของตน ทิ้งร่องรอยไว้บนม้วนคัมภีร์นั้น
กู้มิ่งยืนอยู่ไกลออกไป มองดูตู๋กูซิน เหวินเหรินเยว่ ตู๋กูโส่วเยว่ กู้เสวียนปิง เต้าไท่เสวียน ผ่านซวี่ หลี่จิ้งเจ๋อ เทียนจื่อโลหิต และหนีเตี๋ย... พวกเขากำลังเดินบนเส้นทางของตน เปล่งประกายในแบบของตัวเอง เจิดจรัสอยู่ในยุคสมัยนี้ และเขียนเรื่องราวของพวกเขาขึ้นมา
จนกระทั่งถึงการตัดสินครั้งสุดท้ายที่วังสวรรค์ กู้มิ่งยืนอยู่ ณ อีกฟากหนึ่งของสายธารกาลเวลา มองดูเงาร่างที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ล้มลงไปทีละคนท่ามกลางเปลวเพลิงและแสงกระบี่
ภาพเหล่านั้นราวกับภาพยนตร์เก่าที่ถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกเฟรมเขายังคงจดจำได้แม่นยำ ทว่าทุกครั้งที่มองดูอีกครา อารมณ์ในใจกลับสั่นไหวไม่หยุดหย่อน
สหายเก่าทีละคนต่างร่วมมือกันก้าวไปข้างหน้าเพื่อสรรพชีวิตและศรัทธา เผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่อาจเอาชนะ และทำศึกในสงครามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
พวกเขาต่อสู้อย่างนองเลือด ยอมสละชีพโดยไม่เกรงกลัวความตาย เช่นเดียวกับเหล่ายอดคนในอดีตที่ล้วนต่อสู้และดับสูญไปเพื่อศรัทธา
กู้มิ่งยืนอยู่ริมขอบพายุนั้น ไม่ได้ลงมือแทรกแซง ไม่ได้เปลี่ยนแปลงสิ่งใด